တစ္ေန႔သ၌ အကၽြႏု္ပ္ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္၊ ကပၸိယဟုဆိုအပ္ေသာ ဂုဏ္ထူးဝိေသသကုိ ျမတ္ႏိုးစြာ ရင္ဝယ္ပုိက္လွ်က္၊ ရြာလူၾကီးမ်ားစုေဝးရာ ရြာဦးေက်ာင္း ဇရပ္ပ်က္ၾကီးသုိ႔သြားကာ အသာေခ်ာင္းလ်ွက္ တစ္ေစာင္းက နားေထာင္ေနေလေတာ့၏။
စည္းေဝးရျခင္း၏ အေၾကာင္းမွာကား ဤသုိ႔တည္း=
နစ္စဥ္ျပဳလုပ္က်င္းပျမဲျဖစ္ေသာ ရြာဘုံရဟန္းခံ ရွင္ျပဳပြဲၾကီးကုိ၊ ရြာလူၾကီးဖိုးလူႏွင့္ သူၾကီးကေတာ္ ေဒါမငယ္တုိ႔မွ တာဝန္ယူကာ ျပဳလုပ္က်င္းပႏိုင္ေရး အတြက္၊ ေန႔ရက္မ်ားကို တိတိက်က် သတ္မွတ္ ေနၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔၏ တစ္ဦးတည္းေသာသား ေမာင္ဖိုးေတကိုလည္း သာသနာ့ ေဘာင္သုိ႔ သြပ္သြင္းမည္ဟုၾကားသိရေလ၏။
အလွဴရက္သတ္မွတ္ျပီးသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ အန္မတန္မွ ဂုဏ္ပကာသနကို မက္ေမာတတ္ေသာ သူၾကီးကေတာ္ ေဒၚမငယ္သည္၊ က်န္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ဖက္သို႔ လွည့္ကာျဖင့္၊ ဤသုိ႔ဆိုေလ၏
” ေဟ့ ငေက်ာ္ေခါင္ ဒီစာရြက္မွာေရးထားတဲ့အတိုင္း တစ္ရြာလုံးကုိ လိုက္ျပီး ေၾကာ္ျငားစမ္း”ဟူ၍ျဖစ္ေလ၏။
အမွန္မွာ ဤသုိ႔ေၾကာ္ျငားရျခင္းသည္ အကၽြႏ္ုပ္အေနျဖင္ ့အလြန္တရာ ကၽြန္းက်င္ျပီးသား အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ စာတစ္တန္း ေပတစ္ဖြဲ႔ ေရးဖြဲ႔စရာပင္ မလိုေတာ့ျပီးတကား။ ယၡဳကဲ့သို႔ စာျဖင့္ေရးေပး ေနျခင္းသည္ပင္လ်ွင္ ကပၸိယဟုဆိုအပ္ေသာ အကၽြႏု္ပ္၏ ဂုဏ္ထူးဝိေသကို ေစာ္ကားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။
သို႔ႏွင့္ပင္လ်ွင္ အကၽြႏ္ုပ္ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္လည္း မိမိ၏ ဂုဏ္ထူးဝိေသသကုိ အထူး ေစာင့္ထိန္းေသာ အားျဖင့္၊ ၄င္း သူၾကီးကေတာ္ဆိုသူ ေဒၚမငယ္ ေပးေသာစာရြက္ကို တာဝန္ေၾက သေဘာျဖင့္ လွမ္းယူျပီးလ်ွင္ စာရြက္ကို တစ္ခ်က္မ်ွ ေစာင့္ငဲ့ၾကည့္ရွုျပီး၊ ဣေျႏၵမပ်က္ ခတ္တည္တည္ျဖင့္ပင္္ အကၤ်ီးအိပ္ထည့္သုိ႔ ထည့္ထားလုိက္ေလေတာ့၏။
အကၽြႏု္ပ္ အေနျဖင့္ ဤကဲ့သုိ႔ ခပ္တည္တည္ ျပဳလုပ္ေနျခင္းသည္ပင္လ်ွင္ သူၾကီးကေတာ္ ေဒၚမငယ္၏ မ်က္စိကို စပါးေမႊး စူးေနေလေတာ့၏၊ သုိ႔ေသာ္လည္း အကၽြႏု္ပ္ဘာမ်ွမတတ္ႏုိင္ေပ၊
ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ ဟု ဆုိအပ္ေသာ အကၽြႏု္ပ္သည္လည္း ေခသူေတာ့မဟုတ္။
ကပၸိယ ဟု ဆုိအပ္ေသာ ဂုဏ္ထူးဝိေသသကုိ ထည့္၍မေခၚလ်ွင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္မွတစ္ပါး မည့္သူကိုမ်ွ ဂရုစိုက္သူ မဟုတ္။ ခြ်င္းခ်က္အေနျဖင့္ကား ရြာလယ္က ေဒၚပု ကုန္စုံဆုိင္တြင္ ေစ်းေရာင္းေနေသာ ညိုျပာညက္ကေလး နန္းကုတ္ကုတ္ ကုိေတာ့ ခ်န္ထားပါေသးသည္။
မည္သုိ႔ဆုိေစ အလွဴမဂၤလာပြဲၾကီးအတြက္ ကပၸိယတုိ႔တတ္အပ္ေသာ အတတ္ျဖင့္ပင္လ်ွင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မ်ားသုိ႔ လိုက္လံ၍ ဖိတ္မန္တကာ့ ျပဳရေပးအုံးမည္။
။…ေညာင္ပင္ကုန္းေက်းရြာ အတြင္း၌ မွီတင္းေနထိုင္းၾကကုန္ေသာ….ဟု အစခ်ီကာျဖင့္ ထုံစံအတိုင္း ရြာရုိးကိုးေပါက္ေလ်ွာက္၍ ေၾကာ္ျငားေနရင္း၊ တစ္ေနရာသုိ႔ အေရာက္တြင္၊ သူၾကီးကေတာ္ကုိ အကၽြႏု္ပ္ျမင္လုိက္ရေလေတာ့၏။ သူၾကီးကေတာ္သည္ အကၽြႏု္ပ္ဆီသို ့ သုပ္သုပ္ သုပ္သုပ္ႏွင့္ ေရာက္ခ်လာျပီ၊
” ေဟ့ ငေက်ာ္ေခါင္ နင့္ကို ငါေရးေပးထားတဲ ့ စာထည့္မွာပါတဲ ့ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ ဆိုတာေတြကိုလည္း ထည့္ထည့္ျပီး ေၾကာ္ျငာအုံးမွေပါ့” ဟူ၍ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းေလေတာ့၏။ ဟုတ္ကဲ့အေဒၚ အေဒၚတို႔ လွဴထားသမ်ွ အကုန္ပါေအာင္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး ေၾကာ္ျငာေပးပါ့မယ္။
သုိ႔ႏွင့္ပင္ အင္မတန္မွ ရုိစင္ေသာ အကၽြႏု္ပ္၏ ေၾကာ္ျငာ စာသားမ်ားကုိ အနည္းငယ္ ကြန္႔ျမဴေစလွ်က္ဤသုိ႔ ေၾကာ္ျငာလိုက္ေလေတာ့၏။
ေညာင္ပင္ကုန္း ေက်းရြာအတြင္း၌ မွီးတင္းေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ…. သပၸဳရိသႏြယ္ဝင္ (ဝင္တာမဝင္တာ အေၾကာင္းမဟုတ္) သူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္ အေပါင္းတုိ႔ ခင္ဗ်ား…၊ (သူၾကီးကေတာ္ အနည္းငယ္ နားစြင့္ေနသည္ကုိ သတိထားၾကည့္မိ၏)
မိဘမ်ားျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ သိမ္ဒကာ(သူၾကီးေတာ္ ျပဳံး၍လာေလျပီတကား) ကုဋီဒကာ (ကုဋီဒကာဟု ဆုိလုိက္လ်ွင္ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ ပ်က္စျပဳသြားေတာ့၏) ရြာလူၾကီးဦ္းဖိုးလူႏွင့္ သူၾကီးကေတာ္ေဒၚမငယ္ တုိ႔၏ ရင္နစ္သည္းခ်ား သားရတနာျဖစ္ေသာ က်ပ္မျပည့္ ေမာင္ဖိုးေတအား (ထုိအခါ၌ ဂုဏ္ပကာသနကုိ အလြန္တရာ မက္ေမာတတ္ေသာ သူၾကီးကေတာ္ ေဒၚမငယ္သည္ ေဒါသ ထြက္ေလေတာ့၏)
သာသနာ႔ဝန္ထမ္း ရွင္ရဟန္းအျဖစ္သုိ႔ သြပ္သြင္းမည္ျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္၊ သြပ္မိုး ၾကမ္းခင္း ကုလားဖ်င္းႏွင့္ လွည္းေန လွည္းေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္၊ မည္သူမဆို လာေရာက္ျပီး သုံးေဆာင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး ကပိၸယေက်ာ္ေခါင္ မွ ကပၸိယတို႔ က်င့္အပ္ေသာ ဝတ္တရားအတုိင္း ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး ေမာင္းတီးလုိက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား…။
ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ႏွင့္ ဘုရားဒကာ ေက်ာင္းဒကာ ကုဋီဒကာ
တန္ျပန္သက္ေရာက္မွူ
သက္ေရာက္မွူတိုင္းတြင္ တန္ျပန္သက္ေရာက္မူရွိသည္ဟု နယူတန္၏ အယူအဆမ်ားကို ငယ္စဥ္က သင္ယူခဲ့ဖူး၏၊ နံရံသို႔ ခဲတစ္လုံးကို ပစ္ခ်လုိက္၍ ျပန္လည္ ကန္ထြက္လာျခင္းသည္ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွူတစ္ခု ျဖစ္သည္ဟု သိခဲ့ရ၏။ ဤသည္မွာ ငယ္စဥ္က အသိျဖစ္ေလသည္။
ယေန႔= တပည့္ေက်ာ္ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္၏ အစ္မေတာ္တစ္ေယာက္ ရြာဦ္းေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာျပီး ၄င္းတန္ျပန္သက္ေရာက္မွူမ်ားအေၾကာင္းကုိ ္ေမးျမန္ေလေတာ့၏၊ သုိ႔ေသာ္ သူေမးေသာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွူမ်ားမွာကား နယူတန္၏ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွူမ်ိဳးမဟုတ္၊
ကံ၏နိယာမ၊ ကံ၏အက်ိဳးေပးမွူ၊ ကံေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဝဋ္ေၾကြးမ်ားအေၾကာင္းကို ေမးျမန္း ေဆြးေႏြးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ဤေနရာ၌ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွူဟူသည္၊ မိမိျပဳလုပ္မိေသာကံ (အလုပ္)၏၊ စြမ္းအားႏွင့္ ျပဳလုပ္ခံရသူ(အရာဝတၲဳ)တုိ႔၏ စြမ္းအားကုိ၊ သတိထားမိဖို႔ လိုအပ္ေလသည္။
ပုရြက္ဆိပ္ကေလးတစ္ေကာင္ကို သတ္ျခင္းသည္၊ ဆင္ၾကီးတစ္ေကာင္ကို သတ္ရသေလာက္ လုံးလမစုိက္ရသျဖင့္၊ သတၱဝါခ်င္း တူေသာ္လည္း အက်ဳိးေပးျခင္းကြာေပမည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျပဳလုပ္ခံရသူတို႔၏ စြမ္းအားကြာျခားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလ၏။
မိမိတို႔ေန႔စဥ္ လွဳပ္ရွားေနၾကရေသာ ဤလူ႔ဘဝ ဒြႏၷယာၾကီးထည့္တြင္ လူေပါင္းစုံ အလႊာေပါင္းစုံျဖင့္ ဆက္ဆံက်င္လည္ ေနၾကရေသာေၾကာင့္ စကားေပါင္းစုံကုိ ပုံစံမ်ိဳးစုံျဖင့္ေျပာဆိုကာ လွည့္လည္ေနၾကရေသသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ အမွတ္မထင္ ေျပာဆိုမိေသာ စကားကေလး တစ္ခြန္းျဖင့္၊ အလုပ္ထုပ္ခံရျခင္း၊ ရာထူးေလွ်ာ့ခ်ခံရျခင္း သံသရာအေၾကြးတင္ခံရျခင္း စေသာ မေကာင္းက်ိဳးမ်ား မတိုးပြားၾကေစရန္ႏွင့္၊ ထို႔သုိ႔ အမွတ္မထင္ စကားကေလးတစ္ခြန္းကို ေျပာဆိုမိခဲ့ၾက၍ သံသရာ အေၾကြးကုိ ျပန္လည္ကာေပးဆပ္ၾကရေသာ၊ အတီေတ ဗာရာဏသီမ်ား အေၾကာင္းကုိ အနည္းငယ္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။
အမၺပါလီ= သိခီဘုရားရွင္လက္ထက္တြင္၊ ေစတီရင္ျပင္တစ္ခုသို႔ သြားရင္း၊ ရဟႏၱာမေထရ္မၾကီးတစ္ပါး၏ တံေထြးကို ေစတီရင္ျပင္ေပၚ၌ ေတြ ့ေသာအခါ မဆင္မျခင္” ဘယ္..ျပည့္တန္ဆာမေတြကမ်ား ေထြးထားသလဲ” ဟု မဲ့ကာရြဲ႕ကာ ေျပာဆိုမိေသာ မိမိ၏ ဝစီေဘဒ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ ေဂါတမဘုရားရွင္လက္ထက္တြင္၊ ျပည့္တန္ဆာမျဖစ္ရေလသည္။
သီရိမာ= သူသည္လည္း ထိုနည္း၄င္း၊ ေစတီရင္ျပင္တစ္ခုတြင္ ထိုင္းေနရင္း မိမိ၏ ျခဳံပါဝါတြင္ ပယ္က်ံေနေသာ တံေထြးကုိ ေတြ႔ရွိသျဖင့္၊ ” အဘယ္ ျပည့္တန္ဆာမ ေထြးထား ခဲ့သလဲ” ဟု ေျပာဆိုမိခဲ့သျဖင့္၊ ျပည့္တန္ဆာမ အျဖစ္ျဖင့္ ေပးဆပ္ရေလသည္။ အမွန္မွာ ၄င္းတံေထြး သည္လည္း ရဟႏၱာမၾကီၤးတစ္ပါး၏ အမွတ္မထင္ ေထြးခဲ့မိေသာ တံေထြးျဖစ္ေၾကာင္း သိရေလသည္။
သာမာဝတီ= သူသည္ကား အလြန္တရာ ေမတၱာတရားႏွင့္ျပည့္စုံျပီး ထင္ရွားေသာ မိဖုရားတစ္ဦး ျဖစ္ေလသည္၊ သုိ႔ေသာ္- ေရွးဘဝက ပေစၥကဗုဒၶါ တစ္ပါးအား မီးလ်ွိုဳ႕သတ္ခဲ့ဖူးေသာ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ ဤဘဝတြင္ ဘုရင္ဥေတနမင္းၾကီး၏ ေတာင္ညာစံ မာဂႏၶီ၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ မီးေလာင္တိုက္ကုိ သြင္း၍ အသတ္ခံခဲ့ရေသသည္။
ခုဇၨဳတၱရာ= သူသည္လည္း အလြန္တရား ဥာဏ္ေကာင္းေသာ ဧတဒက္ရ ရဟႏၱာေထရီမ တစ္ပါးျဖစ္ေလသည္၊ သို႔ေသာ္= ေရွးဘဝက ခါးအနည္းငယ္ကုန္းဟန္ရွိေနေသာ ပေစၥကဗုဒၶါတစ္ပါးအား ေပ်ာ္ေစလိုေသာ သေဘာထားျဖင့္၊ ”ငါတို႔အိမ္သို႔ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ဘုန္းၾကီးက ဒီလို ဒီလုိ ၾကြတယ္-ဟု ဆိုကာ” မိမိခါးကို ကုန္ကြကြလုပ္၍ လမ္းေလွ်ာက္ ေလွာင္ေျပာင္ ျပခဲ့ဖူးေသာ အကုသုိလ္ကံေၾကာင့္ ဤဘဝတြင္၊ ခါးကုန္းျခင္းဟုဆိုေသာ ဆိုးက်ိဳးကို ခံစားခဲ့ရေလသည္။
အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ဖတ္ရွုေလ့လာမိသျဖင့္၊ အန္မတန္မွ လြယ္ကူစြာ ျပဳလုပ္လိုက္ရေသာ မိမိ၏ အမွတ္မထင္ စကားကေလးတစ္ခြန္းသည္၊ ျပဳလုပ္ခံရသူတို႔၏ သီလဂုဏ္ သမာဓိဂုဏ္ ပညာဂုဏ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ၊ စြမ္းအားမ်ားေၾကာင့္ မိမိအတြက္ သံသရာတြင္ အေၾကြးတင္၍ ျပန္လည္ေပးဆပ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း။
ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ႏွင့္ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္၏ အစ္မေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးခန္းအား ျပန္လည္တင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဝစီေဘဒ ထိတိုင္းရွ၊
အရွုံးဆိုလည္း အရွုံး အမုန္းဆိုလည္း အမုန္း
ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာသာ ေနထိုင္ရင္းနဲ႔
ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီကမွ
ဘာကိုမွ ေမ်ွာ္လင့္ မထားခ်င္ေတာ့တဲ ့
ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ပါ။
ဒါေပမယ့္..ေလ…
အရွုံးဆုိလည္း အရွုံး
အမုန္းဆိုလည္း အမုန္းေပါ့
ေလာကၾကီးဆီက တစ္ခုခုမ်ား မရထိုက္ေတာ့ဘူုးလား..။
ဖူးခက္ျမိဳ႕၏ က်က္သေရေဆာင္ ဝပ္ခ်ေလာင္
ျပီးစီးသြားပါက ဤကဲ့သုိ႔ ဖူးေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္တစ္ေန႔သ၌ အကၽြႏုပ္ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူ ဖူးခက္ျမိဳ႕သုိ႔ အလည္ အပတ္ေရာက္ရွိသြားခဲ့ေလေတာ့၏၊ ဖူးခက္ျမဳိ႔သည္ ထိုင္းႏုိင္ငံ၏ ေတာင္ပုိင္းတြင္ တည္ရွိျပီး ဘန္ေကာက္ျမိဳ႔မွ အေဝးေျပးကားၾကီးမ်ားျဖင့္ သြားလ်ွင္ ၁၂- နာရီ တိတိၾကာျမင့္ေလသည္။
ဆရာေတာ္ႏွင့္ လိုက္ပါသြားခဲ့သျဖင့္၊ အကၽြႏု္ပ္ လည္ပတ္လုိေသာ ကမ္းေျခမ်ားသို႔ မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ သုိ႔ေသာ္လည္း အလြန္တရာမွ က်က္သေရမဂၤလာ အေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ ဝပ္ခ်ေလာင္း ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးကို ဖူးခဲ့ရျခင္းသည္ပင္ အကၽြႏု္ပ္အတြက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ဝမ္းသာပိတီမ်ားျဖစ္ခဲ့ရေလသည္။
အမွန္အားျဖင့္ ဖူးခက္ျမိဳ႔သုိ႔ သြားေရာက္လည္ပတ္သူမ်ားသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပင္လယ္ကမ္းေျခ အပတ္ေျဖ စခန္းမ်ားတုိ႔၌သာ အခ်ိန္ကုန္တတ္ျပီး၊ ထိုကဲ့သုိ႔ ဘာသာေရး အထိန္းအမွတ္မ်ားရွိရာမ်ားသုိ႔ သြားခဲၾကသည္ဟု သိရေလ၏။
ဝပ္ခ်ေလာင္းဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးအား ေဘးတုိက္ဖူးေတြ႔ရပုံ"
ဝပ္ခ်ေလာင္းဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးအား ေနာက္ဖက္မွ ဖူးေတြ႔ရပုံဝပ္ခ်ေလာင္းဘုရားေတာင္းကုန္ေပၚမွေန၍ ၾကည့္လုိက္လ်ွင္ အလြန္တရာမွ အေျပာက်ယ္လွေသာ ပင္လယ္ၾကီး ႏွင့္ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ လာေရာက္လည္ပတ္သည္ ဆိုေသာ ဖူးခက္ကမ္းေျခကုိ တေမ်ွာ္တစ္ေခၚေတြ ့ရေလသည္။
ဘုရားေဂါပကလူၾကီးမ်ား
ဘုရားပလႅင္ေပၚ၌ကပ္ရန္ စလင္းေက်ာက္ျဖင့္အဆင္သင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ၾကားပန္းပြင့္ခ်ပ္တစ္ခု၄င္းဝပ္ခ်ေလာင္းဘုရားၾကီးကုိ ၂၀၀၂- ခုနစ္ကတည္းက စတင္တည္ေဆာက္လာျပီၤး ယခုအခါတင္ ဘုရားၾကီးကိုယ္ထည္မွာ အျပီးသတ္ခါနီးျဖစ္ျပီး၊ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီး၏ အတိုင္းအတာကုိ ထိုင္းစာမတတ္သျဖင္ ့အတိအက်မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း အျမင့္အားျဖင့္ ၁၀ ထပ္တုိက္ တစ္လုံးစားမ်ွ ျမင့္မားၾကီးက်ယ္ေလသည္။
ဝပ္ခ်ေလာင္းဘုရားေပၚမွ လွမ္ေမ်ွာ္ေတြ႔ရေသာ ဖူးခက္ကမ္းေျခ
မေျပာခ်င္ပဲ ေျပာရအုံးမယ္
ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ လက္ပံပင္ကို ဓားနဲ ့ခ်ိန္ ဆိုသကဲ့သို႔ ၊ မေျပာခ်င္ပဲ ေျပာရေပအုံးမည္။ အခုတေလာ . Valentine's Day ဆိုလား ဘာဆိုလားပဲ၊ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဟိုဒင္းျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ေတာ့၊ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္ ကုိယ့္ေလသံနဲ ့ကိုယ့္လူေတြကုိ ေျပာရအုံးမယ္။
ခရစ္ေတာ္ေပၚျပီး နစ္ေပါင္း သုံးရာေလာက္မွာ (ေအဒီ ၃ ရာစု) အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ရိုမန္ စစ္ဘုရင္ Claudius ဆိုတာ ရွိခဲ့တယ္တဲ ့၊ အဲဒီဘုရင္လက္ထက္မွာ စစ္ပဲြေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ ေယာက္်ားသားေတြဟာ စစ္ကို မုန္းတီးျပီး စစ္ထည့္ကို မဝင္ခ်င္ၾကေတာ့ဘုူးတဲ ့၊ အဲဒါကို ဘုရင္ၾကီးအထင္မွာ မိန္းမေတြ ခ်စ္သူေတြအေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ မျပတ္နိုင္လို ့စစ္ထည့္ကုိ မဝင္ခ်င္ၾကဘူုးလို ့အထင္နဲ ့၊ သူ႕ရဲ႕ႏိုင္ငံမွာေနတဲ ့ဘယ္သူတစ္ဦၤးတစ္ေယာက္ကမွ၊ မိန္းမ မယူရဘူးလုိ့ အမိန္႔ေတာ္ ခ်မွတ္လိုက္ပါသတဲ ့၊
အဲဒီၤႏုိင္ငံမွာလည္းပဲ Saint Valentine ေခၚတဲ ့ခရစ္ယာန္ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ ့၊ သူက ဘုရင့္အာဏာကုိဖီဆန္ျပီးေတာ့(အာဏာရွင္ ဘုရင္ၾကီး အထင္ပါ) ခ်စ္သူစုံတဲြေတြကို လက္ထပ္ေပးသတဲ ့၊ အဲဒါကုိ ဘုရင္ၾကီးက သိိသြားေတာ့ အမ်က္ေတာ္ရွျပီး အဆုံး စီရင္ပါေလေရာ့ တဲ့။
Saint Valentine လို႔ ေခၚတဲ ့ခရစ္ယာန္ ဘုန္းၾကီး ဆုံးသြားတဲ ့ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ကုိ Valentine's Day ဆိုျပီးေတာ့ သတ္မွတ္လိုက္ၾကတယ္လို ့ၾကားဖူးတာပဲ။
ကၽြႏိုမ်ိဳးၾကီး ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ ေျပာခ်င္တာ ဒါ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဆက္နားေထာင္=
ေျပာခ်င္တာက ဒီၤလိုပါ- အမ်ားအတြက္ ကုိယ့္က်ိဳးကို မၾကည့္ပဲ စြန္႔စားသြားတဲ ့ ဘယ္သူ႕ကုိ မဆုိ အျမဲသတိရေနတာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္= အေႏွာ္တို႔ႏိုင္ငံက လူေတြက ဘယ္ကလာမွန္းလည္း မသိ၊ ဘယ္သူဘယ္ဝါရယ္လို ့လည္း မသိ၊ ကုိယ္ႏွင့္လည္း မဆုိင္ပါပဲနဲ ့၊ အဲဒီၤ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ဆိုတာၾကီးကို ဂလုိအေရးတစ္ၾကီး ဆင္ႏြဲ႔ေနတာကုိ ေတြ႔ေတာ့ အာဇာနည္ကုန္းကုိ အားနာမိပါတယ္၊ ဂလုိေျပာလိုက္ေတာ့ တစ္ပြဲစားဖုိးေတးက အႏို႔ကုိ အျပစ္ေျပာပါတယ္၊ မင္းက ခ်စ္သူမရွိလုိ႔ ေျပာတာပါ တဲ ့။
တစ္ပြဲစားဖိုးေတကုိ အကၽြႏု္ပ္ကပၸိ္ယေက်ာ္ေခါင္ ဘာမွ ျပန္ျပီးေစာဒက မတက္ေတာ့ပါဘူုး၊ သူခမ်ားလည္း အႏို႔လုိုပါပဲ၊ ကၽြႏိုမ်ဳီးၾကီး ေျပာခ်င္တာက ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၃ ရက္ေန႔ကုိ အားနာတယ္ ...လို႔ ။
မင္းေန၏ ၁၅၀၀ ေမတၱာ အေမး အေျဖ
ေမး။ ။ မင္းေန: 1500 အခ်စ္ရဲ႔အဓိပၸယ္ကို အက်ယ္တ၀င့္ သိခ်င္ပါတယ္ ဘယ္နစ္မ်ိဳး ေပါင္းစပ္ ထားသလဲ ဆိုတာကိုပါ ။
ေျဖ။ ။ ၁၅၀၀ အခ်စ္ (သမီးရည္းစား အခ်စ္)သည္ ကိေလသာ ဆယ္ပါးကုိ အေျခခံသည္၊
ဤေနရာ၌ အခ်စ္၏ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို တပည့္ေက်ာ္ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္၏ အျမင္မွာ= အခ်စ္ဟူသည္ ရယူလိုျခင္းကို အေျခခံသည္၊ ေပးဆပ္ျခင္း အနစ္နာခံျခင္း စသည္မ်ားသည္၊ ရယူလိုျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားေလသည္၊ အစကတည္းကမွ မပုိင္ဆိုင္လို မရယူလိုဘူး ဟုဆိုလ်ွင္ ေပးဆပ္လိုျခင္းမ်ား၊ အနစ္နာခံလုိျခင္းမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ဟု သူက ခံယူထားေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ ၅၂၈ ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ေပးဆပ္လိုျခင္းမ်ားကုိမူ ဤေနရာ၌ သူက မဆိုလိုေပ။
ကိေလသာစိတ္ (၁၀) ပါးမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္ -
၁၊ ေလာဘ ( တပ္မက္ျခင္း)
၂၊ ေဒါသ (ၾကမ္းတမ္းျခင္း)
၃၊ ေမာဟ (ေတြေဝျခင္း)
၄၊ မာန (ေထာင္လႊားျခင္း)
၅၊ ဒိ႒ိ ( မွားေသာ ႏွလံုးသြင္းျခင္း၊ )
၆၊ ဝိစိကိစာၦ (အာရံုကုိ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ျခင္း)
၇၊ ထိန (စိတ္၏ မခန္႔ျခင္း)
၈၊ ဥဒၵ္ိစၥ (စိတ္၏ မၿငိမ္သက္ျခင္း၊ ပ်႕ံလြင့္ျခင္း)
၉၊ အဟီရိက (ဒုစရိုက္ ျပဳရျခင္း၌ မရွက္ျခင္း)
၁၀၊ အေနာတၱပၸ (ဒုစရိုက္ ျပဳရျခင္း၌ မလန္႔ျခင္း)
ကိေလသာ(၁၀)ပါးကုိ ရုပ္ စုစုေပါင္း၊ နာမ္စုစုေပါင္းမ်ားႏွင့္ ေျမွာက္ရသည္။
ရုပ္စုစုေပါင္းမွာ -
လကၡဏာရုပ္ (၄) ခု
နိပၹႏၷရုပ္ (၁၈) ခု
နာမ္ (၅၃) ပါး
ေပါင္းလိုက္ပါက (၇၅) ရပါျဖစ္ပါသည္။ ၄င္း ရုပ္စုစုေပါင္း (၇၅)ကုိ ကိေလသာ(၁၀)ပါး ျဖင့္ ေျမွာက္ေသာ္ ၇၅၀ ရ၏။
၄င္း ၇၅၀ ပါးကို၊ မိမိ၏ အဇၩတၱ သ႑ာန္၊ သူတစ္ပါး၏ ဗဟိဒၶ သ႑ာန္ (၂) မ်ဳိးျဖင့္ ထပ္ေျမွာက္လိုက္ပါက ၁၅၀၀ ကိေလသာ ရေလသည္။
အတိုေကာက္မွတ္သားရန္မွာ=
ကိေလသာ ၁၀ ပါး x ရုပ္စုစုေပါင္း (၇၅) ပါး x အဇၥ်တၱ ဗဟိဒၶ ၂ = ၁၅၀၀ ျဖစ္ေလသည္။
မအိ ေမးျမန္းေသာ မႏုႆတၱဘာေဝါ ဒုလႅေဘာ
ေမး။ မအိ၊ ။ လူ႔ဘ၀ကိုရခဲတယ္ဆိုတာ ဘာေၾကာင္႕ရခဲတာလဲဘုရား ပါဠိ ၀တၳဳ ၿမန္မာ စံုလင္စြာေၿဖေပးေတာ္မူပါဘုရား
ေျဖ။ ။ (၁) ဗုဒၶဳပၸါဒ ဒုလႅဘ = ဘုရား၏အၿဖစ္ကိုရခဲၿခင္း။
(၂) မႏုႆတၱဘာ၀ ဒုလႅဘ = လူအၿဖစ္ကိုရခဲၿခင္း။
(၃) သဒၶါသမၸတၱိ ဒုလႅဘ = သဒၶါတရားႏွင့္ ၿပည့္စံုသည့္အၿဖစ္ကိုရခဲၿခင္း။
(၄) ပဗၺဇၨိတာဘာ၀ ဒုလႅဘ = ရဟန္း၏ အၿဖစ္ကိုရခဲၿခင္း။
(၅) သဒၶမၼသ၀န အတိ ဒုလႅဘ = သူေတာ္ေကာင္းတရားနာၾကားခြင့္ကို အလြန္ရခဲၿခင္း။
အထက္ပါ ရခဲျခင္း ငါးမ်ဳိးအား ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ မိမိ၏ တပည့္ ရဟန္းေတာ္ တို႔အား ဆြမ္းခံျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ဂႏၶကုဋိတိုက္အဝင္မွ ေန၍ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း၊ ဆုံးမေနေသာ တရားငါးမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ၀တၳဳ ဟူကား ဧရကပတၱနာဂရာဇ၀တၳဳ-ဓမၼပဒ ဒုတိယ အုပ္တြင္ ဖတ္ပါေလ။
ပါပသသၼိ ံရမတိ မေနာ= သတၱဝါတို႔၏ စိတ္မည္သည္မွာ မေကာင္းမွူ အကုသိုလ္ ဒုစရိတ္တုိ႔ျဖင့္သာ ေပ်ာ္ရႊင္ေလ့ ရွိေသာေၾကာင့္၊ မေကာင္းမွူမ်ား က်က္စားရာ အပါယ္ေလးဘုံးတို႔၌သာ အျဖစ္မ်ားၾကေလသည္။
လူအျဖစ္ကုိ ရခဲသည္ဆုိရာတြင္၊ လူေသျပိး၍ ေနာက္ထပ္ လူျပန္ျဖစ္ဖို ့အေရးႏွင့္ အျခားေသာ ဘဝမွေန၍ လူ႔ဘဝကုုိရဖို႔ရန္ ခဲယင္းသည္ဟု ဆိုလုိျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ လူဦးေရ အေရအတြက္ မ်ားေနသည္မွာ လူတစ္မ်ိဳးတည္းကို ၾကည့္၍ မ်ားေနသည္ ဟု ထင္မွတ္ရပါသည္။
လူႏွင့္ အျခားေသာ သတၱဝါမ်ားထည့္မွ တိိရိစၦာန္တစ္မ်ိဳးတည္းကိုပင္ ၾကည့္ၾကပါစုိ႔၊
လူတစ္မ်ိဳးတည္းကုိ ၾကည့္မည္ဆုိပါက တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ လူဦးေရး မ်ားျပားေနသည္ဟု ထင္မွတ္ရေသာ္လည္း၊ လူတစ္ေယာက္၏ ခႏၶာကုိယ္ တစ္ခုမွာရွိေသာ ပိုးမြားကေလးမ်ားႏွင့္ပင္ အေတာ္အေရအတြက္ ကြာျခားသြားျပိးျဖစ္၏။ လူမ်ားလာသေလာက္ ၄င္း ပိုးမြားကေလးမ်ားလည္း မ်ားလာမည္ျဖစ္သည္။
ဗုဒၶစာေပ အရ လူတစ္ေယာက္ေသဆုံးလွ်င္ တမလြန္၌ ေရာက္နုိင္ေသာ ဂတိ ငါးမ်ိဳးရွိပါသည္၊
ေဒဝ(နတ္)၊
မႏုႆ(လူ)၊ နိရယ(ငရဲ) ေပတ(ျပိတၱာ)
တိရိစၧာန(တိရိစၦာန္) ဟူေသာ သြားေရာက္နုိင္ေသာ ဘုံး ငါးမ်ိဳးရွီပါသည္။
၄င္းဘုံမ်ားတြင္ မည့္သည္ဘုံတြင္ အေရအတြက္ အမ်ားဆုံးျဖစ္သနည္း ဆုိသည္ကုိ စဥ္းစားၾကည့္မွ လူ ့ဘဝကုိ ရဖို႕ခဲယင္းသည္ကုိ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါသည္။
ဤသည္မွာ အနီးကပ္ဆုံး တိရိစၦာန္ တစ္မ်ိဳးတည္းျဖင့္ ႏုိင္ယွဥ္ ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
