 |
ေမး။ ။ ေအးျမ: ဘုန္းဘုန္း-ထိန္းရခက္ေသာ မေနာကံကို ဘာႏွင့္ ႏိုင္နင္းေအာင္ ထိန္းရပါမလဲဘုရား။
ေျဖ။ ။ ဇေလန ဇာယေတ ပကၤ ံ၊ ဇေလေနဝ ဝိသုဇၥ်တိ။ စိေတၱန ဇာယေတ ေသာေကာ၊ စိေတၱေနဝ ဝိသုဇၥ်တိ။ ဟူ၍ ပါ႒ိအဆုံးအမ လာရွိေသာေၾကာင့္ ေရေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ညြံကုိ ေရနဲ ့ေဆးမွ သန္႔ရွင္းသကဲ ့သုိ႔ ၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ မေနာကံ အကုသိုလ္ကိုလည္း စိတ္ျဖင့္သာလ်ွင္ ထိန္းသိမ္းရသည္ဟုမွတ္ပါ။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လာေရာက္ျပီး ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ အုန္းယုိင္ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရုံတြင္ အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနေသာ မဝါဝါ သည္၊ ၃-၁-၂၀၁၀၊ ေန႕က မေတာ္တဆ ဆိုင္ကယ္တိုက္မိသျဖင့္၊ ျပင္းထန္စြာ ဒါဏ္ရာရွိကာ၊ မဟာခ်ိဳင္ရွိ စမူစခြန္ ေဆးရုံၾကီးတြင္ အတြင္းလူနာအျဖစ္ တက္ေရာက္ ေဆးကုသ လ်ွက္ရွိေၾကာင္းသိရွိရပါသျဖင့္၊ ဝပ္တလုမ္ေက်ာင္းတုိက္မွ ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ေစတနာရွင္မ်ားမွ ေဘသဇၨဒါနအျဖစ္ ေဆးဖိုးဝါးခ အလွဴေတာ္ေငြ ၁၅၁၅၀ ဘတ္တိတိကို လူနာ၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေမာင္ထြန္းထြန္းဝင္း ႏွင့္ ဆက္သြယ္ကာ လွဴဒါန္းလုိက္ၾကေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
မွတ္ခ်က္။ ။ အတြင္းလူနာအျဖစ္ တက္ေရာက္ေဆးကုသခံယူေနသူ မဝါဝါသည္ ဘတ္မရွိေသးသူျဖစ္၍ ေဆးရုံ၏ အခြင့္အေရးကိုမရရွိပါသျဖင့္ ၄င္း၏ သူေဌးမွလည္း ကုန္က်ေငြ၏ ၂၅ ရာခိုင္ႏုန္းကို တာဝန္ယူသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္၊ သူ၏ စက္ရုံအမည္ကုိလည္း သတင္းမ်ား၌ ေဖာ္ျပျခင္းမျပဳရန္ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါသည္၊ အေသးစိပ္အခ်က္အလက္မ်ားကို သိလုိပါက ေအာက္ပါ လူနာရွင္၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေမာင္ထြန္းထြန္းဝင္း ႏွင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း။
လူနာရွင္= ေမာင္ထြန္းထြန္းဝင္း။ ။ ဖုန္း=၀၈၃ ၆၂၈ ၅၃၉၆၊ေခတၱ၊ စမူစခြန္ေဆးရုံၾကီး မဟာခ်ိဳင္ျမိဳ႕၊ သုိ႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းစုံစမ္းႏုိင္ပါသည္။
ေစတနာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ေဘသဇၨဒါန အျဖစ္လွဴဒါန္းလိုပါက ေမာင္ထြန္းထြန္းဝင္း ႏွင့္ ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏို္င္ပါေၾကာင္း ႏိုးေဆာ္လုိက္ပါသည္။
ေမး။ ။ ေအးျမ: ကံသံုးပါးတို႔တြင္ မည္သည့္ကံကို ထိန္းရခက္ပါသလဲဘုရား။ ဘာေၾကာင့္ ထိန္းရခက္တာပါလဲဘုရား။
ေျဖ။ ။ ကုိယ့္ျဖင့္ျပဳလုပ္ေသာ ကာယကံ၊ ႏုတ္ျဖင့္ေျပာဆိုေသာ ဝစီကံ၊ စိတ္ျဖင့္ၾကံစည္ေသာ မေနာကံ-ဟူ၍ ကံသုံးပါးတို႔တြင္၊ မေနာကံသည္ ျပဳလည္းျပဳလြယ္၍ ထိန္းသိမ္းရလည္း အလြန္ပင္ခက္ခဲပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူကား= စိတ္သည္ လက္ဖ်စ္တစ္ခ်က္ အတြင္း ေျမာက္မ်ားစြားေသာ ၾကံစည္းေတြးတိုးမွူမ်ားကိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည္၊ ကမၻာကုိလည္းပတ္ႏိုင္သည္၊ မည့္သည္အလုပ္ကိစၥကုိမဆို စိတ္သည္သာလ်ွင္ အရင္းခံျဖစ္သည္အားေလ်ွာ္စြာ၊ ထိန္းသိမ္းရ အခက္ဆုံးေသာ ကံတစ္ခုျဖစ္ေလသည္။ ၄င္း မေနာကံကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္လ်ွင္၊ ကာယကံႏွင့္ ဝစီကံကိုလည္း ထိန္းသိမ္းျပီးျဖစ္ေလသည္။
စိေတၱန နီယေတ ေလာေကာ- ေလာကၾကီးကို စိတ္ကသာလ်ွင္ ဦးေဆာင္ေလသည္။
ေမး။ ။ si si: ဘယ္လုိ အေျကာင္းအရာမ်ိဳးေတြ လုပ္မိေျပာမိရင္ ၀ဋ္လိုက္တတ္ပါသလဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ေကာင္ေလးနဲ႔ လက္မထပ္ရေသးဘဲ တူတူသြားေနမလုိ႔ လုပ္တာကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာဆုိ တားျမစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္မရပါဘူး။ ေျပာျပီးမွ လန္႔သြားတာက တပည့္ေတာ္မနဲ႔ တပည့္ေတာ္မ ေကာင္ေလးရဲ့ ျကားမွာ ေသြးထုိး အေနွာက္အယွက္ေတြ ၀င္လာမွာစုိးမိတာပါ။ ဆိုလုိတာ သူ႔လို သြားေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး သူမ်ားကို မေနျဖစ္ေအာင္ ေျပာမိတဲ့အတြက္ ကုိယ္နဲ႔ ကိုယ့္ခ်စ္သူျကားမွာလဲ အေႏွာက္အယွက္ ၀င္ျပီး ၀ဋ္လုိက္တတ္ပါသလားလုိ႔ ။
ေျဖ။ ။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ေပ်ာ့ကြက္ ဟာကြက္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆုိျပီး အနုိင္ယူမိလ်ွင္ ဝဋ္လိုက္တတ္သည္ ဟူ၍ အလြယ္အားျဖင့္ မွတ္ထားသင့္ပါသည္။ ျပဳျပင္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ လမ္းညြန္ျပလ်ွင္ကား ဝဋ္လိုက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ မိမိ၏ ျပဳျပင္ေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ တားျမစ္ပိတ္ပင္ ျခင္းကို တစ္ဖက္လူက အထင္မွားျပီး၊ မိမိႏွင့္ မိမိ၏ ခ်စ္သူတို႔ၾကားမွာ မလုိလားအပ္ေသာ ၾကားစကားမ်ား ဝင္လာႏုိင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိမွာမူ ေကာင္းေစလိုေသာ ေစတနာႏွင့္ ေျပာဆုိသည္ျဖစ္၍၊ သံသရာအတြက္ ဝဋ္မလုိက္ႏိုင္ေပ။
ေမး။ ။ ေအးျမ: ဘုန္းဘုန္းတို႔ဘုရား-ရဟန္းဟု အဘယ္ေၾကာင့္ ေခၚဆိုထိုက္ပါသနည္း။ ရဟန္းတရားေတာ္နဲ႔ အညီ ေနထိုင္က်င့္ၾကံေနႏိုင္ပါလွ်င္လည္း လူကိုေရာ ရဟန္းေခၚဆိုထိုက္သည္ဟု ၾကားဖူးနားဝရွိပါေသာေၾကာင့္ ေမးေလွ်ာက္ထားရျခင္းျဖစ္ရပါသည္ဘုရား၊
သူေတာ္ေကာင္းတရားတို႔ႏင့္အညီ ေနထိုင္ျခင္းကိုပါ ရွင္းျပေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ရပါတယ္ဘုရား။
ဘုန္းဘုန္းတို႔အားလံုးကို ေလးျမတ္စြာ ဦးခ်ကန္ေတာ့အပ္ပါတယ္ဘုရား။
ေျဖ။ ။ က်င့္ဆဲျဖစ္ေသာ ရဟန္း၊
က်င့္ၿပီးေသာ ရဟန္း၊
က်င့္ဆဲက်င့္ၿပီး မဟုတ္ေသာ ရဟန္း၊ ဟူ၍ ရဟန္း အမ်ိဳးမ်ဳိးရွိေလသည္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ပါဠိေတာ္မ်ား၌ကား ရဟန္းဟု ေခၚေဝၚ ပညတ္ျခင္းေၾကာင့္ ရဟန္း၊ ဆြမ္းခံစားေလ့ရွိေသာ သေဘာေၾကာင့္ ရဟန္း၊ အကုသုိလ္ အယုတ္တရားတို႔ကုိ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္း၊
အကုသုိလ္ အယုတ္တရားတို႔ကုိ ဖ်က္ဆီးၿပီးေသာေၾကာင့္ ရဟန္း၊ အဆင့္ဆင့္အားျဖင့္ ကိေလသာတို႔ကုိ ပယ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္း၊
တစ္ၿပိဳင္နက္အားျဖင့္ ကိေလသာတို႔ကုိ ပယ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္း၊ဟူ၍ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကေလသည္။ မည္သို႔ပင္ ဖြင့္ဆိုသည္ျဖစ္ေစ ရဟန္းဆိုသည္မွာ ‘‘ဉတၱိစတုတၱကမၼဝါစာ” ျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အဆုံးအမႏွင့္အညီး ညီညြတ္ေသာ သံဃာထုက ဆုံျဖတ္၍သမုတ္ေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ကုိ ရဟန္းဟုေခၚေလသည္။
လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ မည္မ်ွပင္ ရဟန္းတရားနဲ ့ညီေအာင္ေနေစကာမူ အထက္က ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ‘‘ဉတၱိစတုတၱကမၼဝါစာ” ျဖင့္ ရဟန္းခံမေပးပါက ရဟန္းဟူ၍ မေခၚႏုိင္ဟု မွတ္ပါ။ သို႔ေသာ= လူဝတ္ေၾကာင္ျဖင့္ပင္လွ်င္ က်င့္က်န္အားထုတ္၍ ရဟႏၱာျဖစ္ႏုိင္ပါသည္၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဖခမည္းေတာ္သည္လည္း လူဝတ္ေၾကာင္နဲ ့ပင္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ လူဝတ္ေၾကာင္ သုေဒၶါဓန မင္းၾကီးအား ရဟန္းဟူ၍ မေခၚနုိင္ေပ။
သဒၶါ-သီလ-သုတ-စာဂ-ပညာ-ဟိရီ-ၾသတပၸ တည္းဟူုေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ားနဲ ့ျပည့္စုံလွ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတရားတုိ႔ႏွင့္ အညီေနထိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သဒၶါ-ကံ ကံ၏ အက်ိဳးကိုယုံၾကည္ျခင္း။ သီလ-ငါးပါးသီ ရွစ္ပါးသီလ တို႔ႏွင့္ျပ့ည္စုံျခင္း။ သုတ-အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတႏွင့္ျပည့္စုံျခင္း။ စာဂ-စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းႏွင့္ျပည့္စုံျခင္း။ ပညာ- အေျမာ္အျမင္ဥာဏ္ပညာႏွင့္ျပည့္စုံျခင္း။ ဟိရီ-မေကာင္းမွူမ်ားမွ ရွက္ျခင္း။ ၾသတပၸ-မေကာင္းမွူမွ ေၾကာက္ျခင္း။
ေမး။ ။ ေမာင္စူစမ္း:။ ။ အရွင္ဘုရား ပထမသံဃာယနာတင္ရာတြင္ ခုဒၵါနုခုဒၵကသိကၡာပုဒ္မ်ားကို ျပင္လိုက ျပင္ႏိုင္သည္ဟု ဘုရားရွင္ခြင့္ျပဳစကားကို အရွင္အာနႏၵာက သံဃာယနာတင္ အရွင္မ်ားအား တင္ျပေသာအခါ၊ သံဃာယနာတင္အရွင္မ်ား မွ အာနႏၵာကိုသာ မေမးမိလိုက္၍ အျပစ္တင္ၾကပါသည္ တကယ္ဆို ငါးရာေသာရဟႏၱာ ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္မ်ား မသိႏိုင္သည္မွာ ေမာဟ မကင္းေသး၍လား အဘယ္ေၾကာင့္ပါလဲဘုရား။
ေျဖ။ ။ ေမာင္စူးစမ္း ဆိုလိုသည္မွာ၊ ခုဒၵါႏုခုဒၵက သိကၡာပုဒ္ဆုိသည္မွာ မည္သည့္သိကၡာပုဒ္ကုိ ဆုိလုိပါသနည္းဟု မေမးမိလိုက္ေသာေၾကာင့္၊ အျပစ္တင္ခံရသည္ကုိ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္မ်ားတြင္၊ ပါရာဇိက၊ သံဃာဒိေသသ္၊ ထုလႅစဥ္း၊ နိႆဂၢိပါစိတ္၊ သုဒၶပါစိတ္၊ ဒုကၠဋ္၊ ဒုဗၻာသီ ဟူ၍ အာပတ္အမ်ိဳးအစား ၇-မ်ိဳးသတ္မွတ္ေပးထားပါသည္။ ၄င္းအာပတ္မ်ားကုိ ေရွာင္ရွားႏုိင္ရန္ အတြက္၊ သကၡာပုဒ္ေပါင္း အက်ဥ္းအားျဖင့္ရဟန္ေတာ္မ်ားအတြက္ ၂၂၇ မ်ိဳးရွိပါသည္၊ အက်ယ္အားျဖင့္ကား၊ ကုေဋေပါင္း- ကုိးေထာင္းတစ္ရာရွစ္ဆယ္ ႏွင့္ ငါးသိန္း သုံးေသာင္း ေျခာက္ေထာင္ရွိပါသည္။ ပထမသံဃာသနာတင္ပြဲ၏ ဦးေဆာင္ဆရာေတာ္မ်ားမွာ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္မ်ားကို အလြန္ရုိေသေလးစားၾကေသာ ရဟႏၱာမေထရ္ၾကီးမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ခုဒၵါႏုခုဒၵက သိကၡာပုဒ္မ်ားကုိလည္း ၄င္းရဟႏၱာမေထရ္မ်ား သိၾကပါသည္၊ သို႔ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားေသာ သိကၡာပုဒ္မ်ားကုိ မပယ္လုိ၍ မပယ္ၾကျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။ အရွင္အာနႏၵာကို ကဲရဲ႕ၾကသည္ဆိုသည္မွာလည္း ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္မ်ားကို မလုိက္နာခ်င္ေသာ ပုထုဇဥ္ရဟန္းမ်ားကသာ၊ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ၾကီးမ်ား ေမာဟမကင္းေသးေသာေၾကာင့္မဟုတ္ပါ။ ရဟႏၱာမွန္လ်ွင္ ေမာဟကင္းၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရဟႏၲာတုိင္း သူတစ္ပါး၏ စိတ္ကို သိၾကသည္မဟုတ္ပါ၊ သုကၡဝိပႆက ရဟႏၱာမ်ားမွာ သူတစ္ပါးစိတ္ကို မသိႏုိင္ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္- ဓမၼပဒ တြင္ပါရွိေသာ စကၡဳပါလ မေထရ္သည္ ရဟႏၱာပင္ျဖစ္ေသာ္ျငားလည္း မိမိကုိယ္တုိင္ပင္လ်င္ စကၡဳနစ္ခြင္ အလင္းမရရွာေပ။
မွတ္ခ်က္။ ။ အရွင္အာနႏၵာကအား ပုထုဇဥ္ရဟန္းမ်ား၏ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းမ်ားမွာ
ခုဒၵါႏုခုဒၵက သိကၡာပုဒ္မ်ားကုိ မရွင္းလင္းခဲ့ျခင္း။
ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရသႏုတ္ေတာ္ကိုနင္း၍ ေလွ်ာ္ဖြတ္ျခင္း။
အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား ဘိကၡဴနီမဝတ္ခြင့္ျပဳေပးေတာ္မူရန္ ဘုရားရွင္ထံတြင္ ခြင့္ေတာင္းေပးျခင္း ဟုူေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္ရဟန္းမ်ား၏ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကို ခံခဲ့ရေလသည္။
”ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး ‘‘ဟူေသာ စကားျဖင့္ နိဒါန္းပ်ိဳးလာေသာသူသည္ကား၊ တကယ္ပင္လွ်င္ သူေျပာေတာ့မည္မွာ ဧကန္မုခ်ျဖစ္ေပသည္၊ အလုိက္ကန္းဆိုးမသိပဲ ”မေျပာခ်င္လ်ွင္လည္း ေျပာမေန ပါနဲ႔ေတာ့‘‘ဟု တားျမစ္မိလ်ွုင္ကား သင္သည္ အလြန္လူကဲခပ္ည့ံသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြား ေပလိမ့္မည္။ ယခုလည္းၾကည့္..ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ တစ္ေယာက္ ”ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူုး‘‘ဟူ၍ အစပ်ိဳးျပီးလွ်င္ သူသိခဲ့ သမ်ွ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကုိ အိပ္သြန္ ဖာေမွာက္ အကုန္ေျပာေနေလေတာ့၏၊ ေျပာမည္ဆိုလည္း ေျပာစရာပင္။
ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္ ေၾကးစေငြစေလးမ်ား အနည္းငယ္စုမိထားသျဖင့္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံဖက္သို႔ မေတာ္ တဆ အလည္အပတ္ေရာက္ရွိခဲ့ဖူးေလသည္၊ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က တုိက္တိုက္ ဆုိင္ဆုိင္ ပင္ ပီမိန္(ေခၚ) Happy New Year(ေခၚ) နစ္သစ္ႏွင့္ ၾကက္ကန္း ဆန္အိုးတိုး တိုးမိခဲ့ေလသည္၊ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္ကား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထြက္ ျဖစ္သည္အားေလ်ွာ္စြာ၊ ဟုိတယ္တြင္ တည္းခ်င္ ခိုခ်င္ ေသာ ဆႏၵမရွိသျဖင့္၊ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္၏ အဆက္အသြယ္ ေပးမွူေၾကာင့္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္ မ်ား သီတင္းသုံးရာ ဝပ္တလုမ္ေက်ာင္း၌ တည္းခိုခြင့္ရ ေလသည္။
နစ္သစ္အခ်ိန္အခါသည္ကား ထုိင္းႏိုင္ငံတြင္ ၃/၄ ရက္ခန္ ့အလုပ္မ်ားပိတ္ေလ့ရွိသျဖင့္၊ ျမန္မာေရြ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ား၏၊ ဒုေရးသုေရး စသည့္ ကိစၥအဝဝမ်ားကို အလုအယက္ ျပဳလုပ္ရေလသည္၊ ထို႔ေန႔ကလည္း ဦးဇင္းေလး သုံးပါးကုိ မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုမွ မဂၤလာဆြမ္းစားပင့္ထားသည္ဟု ဆုိကာ၊ နံႏွက္ကုိးနာရီခဲြေလာက္ ကတည္းက သကၤန္းမ်ား တစ္ျပင္ျပင္ျဖင့္ ၾကြရမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည္ကုိ အကၽြႏု္ပ္ ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္ သတိထားမိေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆယ္နာရီ ထုိးသြားသည့္တုိင္ေအာင္ ၾကြသြားျခင္း မရွိေသးေပ၊ ထို႔ေနာက္ ဆယ့္တစ္နာရီး ထိုးျပန္ပါေလျပီ၊ ဦးဇင္းေလးမ်ားမွာကား ဂနာမျငိမ္ႏုိင္ေတာ့ေပ၊ သူတုိ႔၏ လက္ကုိင္ဖုန္းေလးမ်ားျဖင့္ ပြစိပြစိေျပာေနသည္ကုိ ေတြ႔ရျပန္သည္၊ ခနအၾကာတြင္ အသင့္ရုံထားေသာ သကၤန္း မ်ားကို ျပန္လည္ကာေျဖၾကျပီး မိမိတို႔ေနရာတြင္ပင္ ပက္လက္လွန္ကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ အိမ္ေနၾကေလေတာ့ သည္၊ ၄င္း အျခင္းအရာကို ျမင္ေသာအခါ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ႏွင့္ စုံေထာက္ၾကီးဦးစံရွားတင္တို႔၏ စုံေထာက္ပညာမ်ားကို တစ္ဖက္ကမ္းခပ္ေလ့လာထားေသာ အကၽြႏ္ုပ္ကပၸိယေက်ာ္ေခါင္သည္လည္း ဝါသနာ အရ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ျဖစ္ကာ သြားေရာက္ စပ္စုၾကည့္မိေလေတာ့သည္။
အေၾကာင္းစုံကိုသိရသည္မွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္ေလ၏၊ မဂၤလာေဆာင္ခါနီး ဆဲဆဲတြင္မွ ၄င္းသတုိးသားနဲ ့ သေဘာမတူႏိုင္ဟုဆုိကာ သတိုးသမီးအား သူမ၏ အေဒၚျဖစ္သူမွ လာေရာက္ေခၚေဆာင္ သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ ဟူ၍ သိရွိရေလေတာ့သည္။
သြားေလသူ စာေရးဆရာ ႏွင့္ ရုပ္ရွင္ဒါရိတ္တာၾကီး ဘဘဦးသုခ သည္သာ ေအာက္ပါအမည္ကုိ အကယ္၍ မသုံးစြဲခဲ့ဘူးဆိုလ်ွင္ အကၽြႏု္ပ္ကပၸိေက်ာ္ေခါင္ သည္၊ ”ရဟန္း မစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္‘‘ဟူ၍ အမည္တပ္မိ မည္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္ မလြဲႏုိင္ေတာ့သတည္း။
© Blogger templates Palm by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
